Wat een dag, we zijn blij dat we weer veilig op ons mooie balkon zitten met uitzicht op zee

De dag begon weer vroeg en zonnig. We waren de nacht veilig doorgekomen in ons schimmige hotel (haha) en we konden de stoelen die we gebarricadeerd hadden voor onze deur weer weghalen. We hebben ons aangekleed en zijn weer op weg gegaan, richting Panama City. De weg was weer erg mooi. We reden langs spierwitte stranden en langs kleurige huisje. We zijn gestopt om even de zee in te gaan met onze voeten, heerlijk. Ook hierliepen mensen langs de stranden om de olie op te ruimen. Nadat we een uurtje gereden hadden, zijn we ergens gaan ontbijten.

Daarna gingen we weer verder op weg. Het was vandaag geen lange rijdag en aan het eind van de ochtend kwamen we aan in Panama City. We dachten dat in de staat Florida de tijd een uur vooruit ging maar later toen we bij onze jetski tour stonden, bleek dit niet het geval en waren we een uur te vroeg. Maar terug naar onze aankomst, de jetski tour is nog een verhaal apart.

Ons hotel (we hadden die ochtend snel een hotel geboekt in Panama City) was snel gevonden en we konden al inchecken in onze kamer. We hebben een mooie kamer met een balkon met uitzicht op zee, werkelijk prachtig! Het was alweer heerlijk warm en we besloten om lekker een duik te nemen in de zee! Ons hotel zit gelijk aan zee, we lopen zo het strand op en hebben mooi uitzicht! De zee was lekker warm en we hebben een poosje gezwommen en toen even opgedroogd op het strand. Daarna gingen we op weg naar onze jet ski tour. Daar bleken we dus een uur te vroeg te zijn dus zijn we ergens wat wezen eten.

We zouden een jet ski tour gaan maken langs Shell Island, een mooi eiland hier in de buurt waar dolfijnen zwemmen. We moesten nog even wachten voordat we weg konden gaan omdat de vorige tour nog terug moest komen. In totaal waren we ongeveer om 12 mensen en een begeleider. Wilco en ik gingen samen op een jet ski. Na wat instructies konden we op weg gaan. Toen we het water in werden geduwd, ging er meteen wat piepen, de benzine was op. Maar volgens de begeleider, een echte surfdude (zongebruind, onder de tattoos, lang blond haar met pet en zonnebril), was dat geen probleem en konden we nog wel een keer ermee heen en weer. Hmm.. ok...

In het begin, de haven uit, moesten we wat langszaam gaan. Daarna ging het gas erop en gingen we hard! Echt het ging echt hard, we hopten en zwierden alle kanten op. Ik vond het achterop wat minder leuk maar Wilco had de tijd van zijn leven. Ik werd soms zowat gelanceerd! Maar gelukkig kwamen we veilig aan bij de lagoon. Al snel gebaarde surfdude dat we onze jet skies uit moesten zetten omdat er dolfijnen waren. En daar waren ze, ze zwommen om ons heen

Iedereen sprong de zee in en even hebben we gezwommen ermee. Echt aanraken konden we ze niet omdat ze snel wegschoten elke keer. Ze zijn natuurlijk ook gewoon wild. Ik heb geprobeerd wat filmpjes en foto's ervan te maken met onze waterdichte camera maar omdat de zon zo fel scheen, was er niet zoveel te zien op het schermpje dus het was vooral op goed geluk. Na tien minuten waren de dolfijnen weg. Onze jet ski was ondertussen ver weggedreven dus surfdude kwam langs op zijn jetski en we moesten achterop vasthouden zodat hij naar onze jet ski kon gaan. Hij ging alleen wel wat hard zodat Wilco zowat zijn zwembroek verloor en ik zowat mn bikinibroekje nog net kon vasthouden. Maar we kwamen gelukkig veilig aan en konden op onze jet ski klimmen. Nu gingen we weer een stuk verder om het eiland heen en erg snel. Hier waren wat minder golven en dus ging het wel wat beter. De surfdude ging helemaal snel en soms moesten we goed kijken of we hem nog wel zagen.

Na weer een stuk gevaren te hebben, kwamen we aan bij een baai waar we even stopten en konden zwemmen. We konden hier ook gewoon staan. Er zwommen allerlei vissen om ons heen en er waren veel zeesterren, erg mooi!

Na een kwartiertje gingen we weer verder. Volgens surfdude zouden we het zeker nog wel redden tot ons beginpunt met de benzine. En anders zou hij ons wel in de gaten houden en met een touw verder trekken. Hij had het nog niet gezegd of ZOEF, weg was hij... Wij erachter aan met de rest van de groep. Wij lagen op een gegeven moment achteraan en midden op de zee ineens BBrrbloepffff... Benzine op! Benzine op... Daar staan we dan, midden op zee, de anderen steeds kleiner wordend en land tientallen meters bij ons vandaan. Ik zal eerlijk zeggen, ik werd gelijk bang. Straks zou er een haai komen of een grote boot! Gelukkig was Wilco vrij kalm. Wij gillen en roepen maar de groep ging verder en verder. Het was alsof wein een film terecht waren gekomen. We zagen al gauw een bootje gaan iets verder bij ons vandaan maar waarschijnlijk dacht de man dat we gewoon aan het zwaaien waren en dat HELP gewoon hallo betekende ofzo. Na een aantal minuten zagen we dan in de verte onze surfdude aankomen en al snel was hij bij ons. Hij zette zijn jet ski naast ons en we moesten overstappen bij hem erop. Eerst ik en daarna Wilco. Hij vroeg of we nog spullen in de jetski hadden liggen en dat hadden we: Wilco's crocs, mijn slippers, mijn korte broek en Wilco's shirt. Hij stapte over naar ons jetski maar daardoor dreven wij op zijn jetski weer weg. Surfdude riep wat we moesten doen maar we begrepen het niet helemaal door het Engels. Toen was het toch even wat minder leuk.. We kregen hem uiteindelijk toch aan de praat en konden zo weer naar onze jetski varen om surfdude op te halen die onze spullen naar ons overgooide en zelf opstapte. Onze jet ski zou hij laten drijven en later ophalen. Daarna gingen we op weg terug naar de rest van de groep. We voeren net weg en Wilco viel zowat van de jet ski af. Hij hield zich aan mij vast maar moest zich achteraan vasthouden. Ik moest mn armen om de surfdude heendoen. En we moesten vooral niet hangen naar de zijkant maar in het midden blijven zitten. Daar gingen we dan, gigantisch hard, klappend over de golven heen. Ik vond het doodeng, zat dicht tegen surfdude aan en maar tegen zijn zwemvest aan te kijken en met 1 arm Wilco's knie tegen me aan te drukken terwijl ik hoopte dat hij er niet af zou vallen. Het is niet te geloven maar we haalden het tot het eind! Al was het een aantal meters voor de kust weer even spannend omdat deze jet ski ineens ook ging piepen dat de benzine op was! Gelukkig haalden we het veilig tot de kant. Alleen hadden we nu wat minder spullen als daarvoor, we kwamen terug met 1 slipper en mijn korte broek. De rest ligt nu onderweg ergens op de zee te drijven.. We gingen zo hard dat we het gewoon niet allemaal vast konden houden. Maar het maakt ons niet zoveel uit, we zijn weer een avontuur rijker en we zijn vooral blij dat we weer veilig aan de kant staan.

Eindelijk aan de kant konden we weer lachen. Toen de auto alleen even niet startte, zonk de moed ons wel weer even in de schoenen maar waarschijnlijk was hij gewoon te snel gestart want nu doet hij het als een auto. We zijn terug gegaan naar ons hotel en even onder de douche gestapt. Ook hebben we net een wasje gedraaid en wat gegeten. Nu zijn we moe van ons spannende avontuur en gaan we zo lekker slapen.

Morgen weer verder op weg! Hopelijk wordt het weer zo'n onwijs mooie zonnige dag als vandaag!

Liefs Wilco & Amanda